Nie każde zdjęcie zaczyna się od wyjścia z aparatem.
Czasem zaczyna się zupełnie inaczej. Od stołu, kilku przedmiotów, ciemnego tła i myśli: a gdyby spróbować zrobić z tego coś więcej?
Bardzo lubię fotografować w plenerze, szukać światła i pozwalać, żeby kadr pojawił się gdzieś po drodze. Ale fotografia studyjna daje mi coś zupełnie innego.
Tutaj nie znajduję gotowej sceny. Tutaj ja sama ją tworzę.
Domowe studio nie musi być wielkim studiem
Słowo „studio” może kojarzyć się z dużą przestrzenią, profesjonalnym wyposażeniem i miejscem zaprojektowanym specjalnie do fotografowania. A przecież czasem potrzeba naprawdę niewiele. Fragmentu blatu, tła, naturalnego światła i oczywiście aparatu. Statyw nie jest koniecznością.
Potem pozostaje znaleźć przedmiot, który na pierwszy rzut oka wcale nie wydaje się szczególnie fotograficzny.
Właśnie to lubię najbardziej – możliwość stworzenia obrazu w zwyczajnym miejscu. Bez wychodzenia z domu. Bez szukania ciekawej lokalizacji. Bez czekania na idealną pogodę.
W domowym studio mój fotograficzny świat zaczyna się kilka centymetrów przed obiektywem.
I to w zupełności wystarczy.
Tutaj światło nie jest przypadkiem
Podczas fotografowania w plenerze obserwuję światło i próbuję wykorzystać to, które akurat dostałam. W studio jest odwrotnie. To ja decyduję, skąd ma przyjść. Jak mocno ma oświetlić fotografowany przedmiot. Co chcę pokazać. A co zostawić w cieniu. I co istotne – cień jest dla mnie równie ważny jak światło. Nie potrzebuję, żeby wszystko było doskonale widoczne. Lubię, kiedy część obrazu pozostaje niedopowiedziana. Kiedy światło zatrzymuje się na jednym fragmencie, wydobywa kształt, połysk albo niewielką kroplę wody, a reszta powoli znika w ciemności.
Wtedy zwyczajny przedmiot zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.
Kilka czereśni
To zdjęcie powstało właśnie w moim domowym studio. Bohaterkami były czereśnie. Nic niezwykłego. Owoc, który można położyć na stole i kilka chwil później zupełnie o nim zapomnieć.
Ale wystarczyło spojrzeć na niego inaczej.
Ciemne tło. Nisko poprowadzone światło. Głęboka czerwień. Połysk skórki. Krople wody. Długie, delikatne łodyżki wychodzące z cienia.
Zaczęłam przesuwać owoce o kilka centymetrów. Zmieniać ich ustawienie. Obserwować, gdzie pojawia się refleks. Gdzie czerwień staje się niemal czarna, a gdzie światło wydobywa z niej intensywny kolor. W fotografii studyjnej czasem właśnie te kilka centymetrów zmienia wszystko.
Fotografia jako budowanie obrazu
To jedna z rzeczy, które najbardziej fascynują mnie w takich zdjęciach. Nie chodzi już wyłącznie o sfotografowanie przedmiotu. Chodzi o stworzenie atmosfery.
Czereśnia nadal pozostaje czereśnią. Ale światło może sprawić, że zaczyna przypominać element martwej natury. Coś bardziej malarskiego. Trochę tajemniczego. Trochę nieoczywistego. Zwyczajny przedmiot zostaje na chwilę wyrwany ze swojego codziennego kontekstu.
Nie ma kuchni. Nie ma talerza. Nie ma stołu pełnego innych rzeczy. Jest tylko kolor, kształt, światło i cień.
I nagle zaczynam patrzeć nie na owoc, ale na obraz.
Lubię ten moment
W studio wszystko dzieje się wolniej. Mogę zrobić zdjęcie. Spojrzeć. Przesunąć światło. Zmienić jeden detal. Spróbować ponownie.
Czasem długo szukam ustawienia, które ostatecznie wygląda tak, jakbym niemal niczego nie ustawiała.
To właśnie ten moment lubię najbardziej. Kiedy wszystkie elementy przestają być osobnymi a stają się idealnie pasującą do siebie całością.
Tło przestaje być tłem. Światło przestaje być lampą. Czereśnie przestają być po prostu owocami. Zaczynają tworzyć jeden obraz.
Nie trzeba mieć niezwykłego miejsca
Fotografia nauczyła mnie, że interesujące kadry można znaleźć bardzo blisko. Ale nauczyła mnie też czegoś jeszcze – czasami wcale nie trzeba ich znajdować. Można je stworzyć. W domu. Na niewielkim fragmencie stołu. Z rzeczy, którą jeszcze chwilę wcześniej można było minąć bez większego zainteresowania. Wystarczy zatrzymać się przy niej trochę dłużej. Popatrzeć na kolor, na fakturę, na sposób, w jaki odbija światło.
A potem zacząć eksperymentować.
Czasem pomiędzy światłem a cieniem zwyczajna czereśnia przestaje być tylko czereśnią.
I staje się sztuką.